Czy YOLO można używać komercyjnie? Licencje YOLOv8, YOLO11 i YOLO26

Nie. Popularne modele YOLO, czyli YOLOv5, YOLOv8, YOLO11 i nowe YOLO26, nie są bezpłatne do komercyjnego użytku w oprogramowaniu o zamkniętym kodzie źródłowym. Są udostępniane na licencji AGPL-3.0, czyli licencji z silnym copyleftem. Jeśli produkt jest oparty na jednym z nich, trzeba udostępnić całą aplikację na licencji AGPL-3.0 albo kupić płatną licencję Enterprise od dostawcy. Jeśli żadna z tych opcji nie pasuje, istnieje alternatywa z licencją liberalną: LibreYOLO jest objęte licencją MIT i można go bezpłatnie używać komercyjnie, bez dodatkowych warunków.

Jeśli wyszukiwano frazy „czy YOLOv8 można bezpłatnie używać komercyjnie”, „licencja YOLO” lub „YOLO bez AGPL”, ta strona udziela precyzyjnej odpowiedzi dla poszczególnych wersji.

Przegląd licencji YOLO

W skrócie: główne modele YOLO są open source, ale na licencji AGPL-3.0, czyli licencji copyleft, której większość firm nie może spełnić w przypadku produktu własnościowego. LibreYOLO zapewnia ten sam sposób pracy z YOLO na licencji MIT, która nie nakłada takiego obowiązku.

Na jakiej licencji jest YOLO?

Popularne modele YOLO, YOLOv5, YOLOv8, YOLO11 i najnowszy YOLO26, są dystrybuowane przez dostawcę na licencji GNU Affero General Public License v3.0 (AGPL-3.0).

AGPL-3.0 to licencja z silnym copyleftem. Nie jest to liberalna licencja open source w rodzaju „rób, co chcesz”, jak MIT lub Apache-2.0. Nakłada jeden konkretny, daleko idący obowiązek, który właśnie sprawia trudności użytkownikom komercyjnym.

Czy YOLOv8 można bezpłatnie używać komercyjnie?

Nie w znaczeniu, które ma na myśli większość osób. YOLOv8 można pobrać i używać komercyjnie, ale tylko po spełnieniu warunków AGPL-3.0. W praktyce oznacza to, że:

• Jeśli produkt zawierający YOLOv8 jest dystrybuowany, udostępniany lub hostowany, trzeba udostępnić kompletny kod źródłowy tego produktu, czyli aplikacji, kodu integracyjnego, skryptów i konfiguracji, na licencji AGPL-3.0.
• Obowiązek ten powstaje nie tylko przy dostarczaniu oprogramowania użytkownikom, ale także wtedy, gdy mogą oni korzystać z niego przez sieć. To charakterystyczna klauzula z sekcji 13 licencji AGPL. Zaplecze SaaS lub API jej nie omija.

W przypadku hobbystycznego projektu lub badań akademickich zwykle nie stanowi to problemu. W przypadku własnościowego produktu komercyjnego publikowanie całej bazy kodu jest niemal zawsze nie do przyjęcia. Te same zasady dotyczą YOLO11 i YOLO26: ta sama licencja i ten sam obowiązek.

A co z YOLOv5, YOLO11 i YOLO26?

Obowiązuje ta sama zasada. Wszystkie domyślnie są objęte licencją AGPL-3.0. Licencja Enterprise dostawcy wyraźnie obejmuje „YOLO26, earlier YOLO versions, and any future YOLO models”, co wskazuje na celowe i spójne podejście do licencjonowania całej rodziny. Wybór nowszej wersji nie oznacza przyjaźniejszej licencji.

Dla pełnego obrazu: nie każdy model z „YOLO” w nazwie podlega AGPL. Niektóre warianty społecznościowe mają licencję GPL-3.0 lub Apache-2.0, a licencja zależy od autora. Jednak wydania, które użytkownicy mają na myśli, wpisując „YOLOv8” lub „YOLO11”, są objęte AGPL-3.0.

Co dokładnie wymaga AGPL-3.0, w prostych słowach

AGPL-3.0 rozszerza GPL o jeden istotny dodatek: klauzulę dotyczącą użycia przez sieć. W praktyce oznacza to, że:

1. Należy udostępnić kod źródłowy. Jeśli przekazywane jest oprogramowanie zawierające kod na licencji AGPL, trzeba udostępnić kompletny odpowiadający mu kod źródłowy całego połączonego utworu na licencji AGPL-3.0.
2. Użycie przez sieć również się liczy. Jeśli użytkownicy wchodzą w interakcję ze zmodyfikowaną wersją przez sieć, na przykład przez aplikację internetową, API lub SaaS, trzeba zaoferować im ten sam kod źródłowy. Nie ma wyjątku w rodzaju „uruchamiamy to tylko na własnych serwerach”.
3. Copyleft obejmuje kod zależny. Obowiązek dotyczy całego utworu zależnego, a nie tylko plików YOLO. Logika biznesowa również zostaje objęta zakresem AGPL.

To ogólne informacje, a nie porada prawna, dlatego konkretny przypadek należy skonsultować z prawnikiem. Wniosek jest prosty: AGPL-3.0 nie łączy się z komercyjnym oprogramowaniem o zamkniętym kodzie źródłowym.

Opcja licencji Enterprise i jej haczyk

Dostawca oferuje płatną licencję Enterprise, która znosi obowiązki AGPL i pozwala osadzić YOLO we własnościowym produkcie bez udostępniania kodu źródłowego. To uzasadniona opcja, która może być właściwa dla niektórych firm.

Trzeba jednak uwzględnić, że:

• Kosztuje, wymaga stałej opłaty komercyjnej negocjowanej z każdą firmą, a cena nie jest publiczna.
• Uzależnia od warunków jednego dostawcy, które mogą ulec zmianie i obejmują wyłącznie kod tego dostawcy.
• Płaci się za zgodę na używanie architektury modelu, która w swojej istocie została opisana w publikacjach naukowych.

Jeśli cykliczna opłata i uzależnienie od dostawcy są akceptowalne, licencja Enterprise się sprawdzi. Jeśli lepiej nie płacić albo całkiem uniknąć tego obowiązku, warto czytać dalej.

Alternatywa na licencji MIT: LibreYOLO

Ujawnienie: LibreYOLO jest naszym projektem. To również powód, dla którego ta strona może zakończyć się konkretną odpowiedzią.

LibreYOLO to framework YOLO wydany na liberalnej licencji MIT. Ten jeden fakt całkowicie zmienia sytuację w przypadku użytku komercyjnego:

• Bezpłatny użytek komercyjny, także w produktach własnościowych o zamkniętym kodzie źródłowym.
• Brak copyleftu i klauzuli sieciowej. Nie trzeba udostępniać kodu źródłowego aplikacji.
• Brak opłat za stanowisko lub licencji Enterprise. MIT oznacza MIT.
• Znany już sposób pracy, dzięki czemu migracja jest prosta.

LibreYOLO to prawdziwy, utrzymywany framework, a nie nakładka: obsługuje detekcję obiektów, segmentację, estymację pozy, klasyfikację, estymację głębi i inne zadania w ramach jednego znanego API, a także trenowanie i wbudowany eksport do ONNX/TensorRT/OpenVINO/NCNN. Różnica nie dotyczy sposobu pracy, tylko licencji.

Jeśli chodzi o szersze pytanie „jak odejść od YOLO na licencji AGPL”, w artykule Najlepsze alternatywy dla Ultralytics w 2026 roku porównano cały ekosystem.

Informacje o licencjach wszystkich pozostałych modeli YOLO, od oryginalnych wersji Darknet z domeny publicznej po YOLOv9, YOLOv10, YOLOv12, YOLOv13 i YOLO26, znajdują się w artykule Licencje wszystkich modeli YOLO: wyjaśnienie.

Dlaczego licencja MIT ma znaczenie dla firmy

Licencja MIT pozwala używać, modyfikować, osadzać i sprzedawać oprogramowanie oparte na LibreYOLO bez obowiązku ujawniania kodu źródłowego i bez opłat. Właśnie dlatego wiele elementów nowoczesnego stosu oprogramowania jest objętych tą licencją: bezpiecznie nadaje się do zastosowań komercyjnych. Produkt należy do firmy i nie wiążą się z nim żadne dodatkowe zobowiązania.

Wypróbuj

pip install libreyolo

from libreyolo import LibreYOLO

model = LibreYOLO("LibreYOLO9c.pt")
results = model("image.jpg", save=True)
print(results[0].boxes.xyxy)
print(results[0].boxes.conf)

Zachowujesz znany sposób pracy z YOLO: trenowanie na własnych danych, predykcję i eksport przed wdrożeniem. Pozbywasz się obowiązku wynikającego z AGPL i rachunku za licencję Enterprise.

LibreYOLO jest objęte licencją MIT, działa w systemach Linux, Mac i Windows oraz obsługuje GPU, Apple Silicon i zwykły CPU bez zmian w kodzie. Jedno API obejmuje YOLO9, RF-DETR, RTMDet, YOLOX, D-FINE, rodzinę RT-DETR, segmentację, estymację pozy, estymację głębi i inne zadania, a wszystkie te elementy mają licencje liberalne.

Dodaj gwiazdkę na GitHubie: github.com/LibreYOLO/libreyolo | Dokumentacja: libreyolo.com/docs